De tuinderswoning, al generaties lang het hart van de familie en onderdeel van het landgoed bij het nabijgelegen kasteel, is een gemeentelijk monument met een rijke geschiedenis. De opdracht was om de woning nauwer te verbinden met de tuin en de keuken te vergroten, zonder het karakter van het gebouw aan te tasten.

Een grondige analyse van de historische ontwikkeling toonde aan dat de bestaande keuken geen monumentale waarde had. In samenwerking met de Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed en lokale instanties kozen we voor een respectvolle ingreep: de keuken werd vervangen door een eigentijdse uitbouw die door zijn materialisering aansluit bij de traditie van het erf. Het nieuwe bouwdeel, uitgevoerd in donker hout en glas, voegt een hedendaagse laag toe, maar met oog voor de kwaliteiten van het bestaande. De strakke vormgeving en detaillering benadrukken juist de waarde van wat er al was, door het contrast tussen oud en nieuw te laten spreken.

De glazen gevel creëert een naadloze verbinding met de tuin, waardoor de woonkeuken als een wintertuin functioneert. Voor de bewoners was het openen van zichtlijnen naar buiten cruciaal, vooral vanwege hun jonge dochter. Grote schuifdeuren tussen keuken en woonkamer maken dit mogelijk, zonder de intieme sfeer van het huis te verstoren.

Met een doordacht ontwerp, precieze uitvoering en de betrokkenheid van de opdrachtgever is een toekomstbestendige renovatie gerealiseerd. Een nieuwe hoofdstuk in de geschiedenis van dit pand – trouw aan het verleden, volledig afgestemd op het heden en klaar voor de toekomst.

Over dit project is een artikel verschenen op de website van de New York Times en is hier te lezen.